Geçen hafta yine Kısırkaya’da idik. Son iki yılımızın gözde mekânı. Tanışıklığımız, 3’üncü köprü için katledilen ormandan önceye rastlar. Her ne kadar kazınan bu bölge moralimizi bozsa da İstanbul’da doğanın keyfini sürebileceğiniz nadir yerlerden birisi. Bizim Kısırkaya sevgimiz başladığında uçurtma uçurduğumuz, yürüdüğümüz, denizi seyrettiğimiz bir düzlük vardı. Ta ki geçen seneye kadar. Geçen sene orada bir inşaat başladı. Her gidişimizde gözümüz firmanın levhasını arasa da göremedik, kimin ne yaptığını. Uzun bir süre bu sahil kenarına ev yapacaklar diye hayıflanıp durduk. (Ne kadar fesatmışız!) Sonra binaları görünce mandıra olabileceğini düşünmüştüm. (Ne kadar safmışız.) Çünkü arazi çoook büyüktü. (Fotoğrafta ancak dörtte biri görülebiliyor.) Geçtiğimiz hafta ise öğrendik ne yapıldığını bir Kısırkayalı’dan. BİR devlet büyüğümüzün hanımı hayır yapmak istemiş. Gözüne Kısırkaya’nın bu kullanılmayan 7000 dönümcük arazisini kestirmiş ve buraya köpek barınağı yaptırmaya karar vermiş, hayır için. Ancak vatandaşın söylediğine göre yapılan barınaklar portatifmiş, herhalde daha sonra söküp, başka denize sıfır arazilerde de hayır yapacaklar. (Yoksa ben çok mu fesatım?) 7000 dönümün büyüklüğünü tahayyül edemeyebilirsiniz. Ama şöyle söyleyeyim, Kısırkaya’daki halihazırda bulunan köpek barınağı ancak 20 dönümdür. Bu barınak mevzuundan vatandaş ta muzdarip. Adam denize girmek istemiş kovalamışlar. Diyor ki “Benim dedem burada öldü, babam burada doğdu ve burada ölecek, ben de burada doğdum ve burada öleceğim.” Ve Allah’a havale ediyor. “Hocam, orası dolgu toprak, deniz arazinin 2000 dönümünü aldı, kalanını da alacak.”. (Artık ancak Allah’a havale edebiliyoruz.) Bu arada dört ayaklı köpekleri severim. Kısırkaya’ya her gittiğimizde de yazın piknikçilerin beslediği, kışın ise yarı aç dolaşan hayvanları besleriz. Saygılar.